Bidelagun

Komunitate honetan Nahi Gabeko Bakardadea “pertsona batek hautematen duenean, bere harremanen eta dituen desio edo beharren artean, kuantitatiboki edota kualitatiboki, desberdintasunak daudela sortzen den experientzia subjetiboa” bezala ulertzea erabaki da (Peplau & Perlman, 1982; Perlman & Peplau, 1981). Definizio hori lan-ardatz gisa hartuta, eta Etorkizunen Diseinuan oinarritutako dinamika esperimentalen bidez, komunitate txikiak baina sendoagoak sortzeko irtenbideak bilatu dira, bakardadearen prebentziorako, detekziorako eta esku-hartzerako gako gisa. Lantalde anitz eta inplikatu batekin batera, etorkizun beldurgarri bat imajinatu da, non bakardadea izaki toxiko gisa zabaltzen den gure kaleetan zehar, gero izaki honen osagai pozoitsuak desgranatu eta edabeak sortu dira, materia pozoitsu isil hau gainditu ahal izateko.